D2X38401 D2X38331
D2X38411
D2X38391

De sublieme beperking van het verzamelen
Post-occupancy, by AMO/Rem Koolhaas in Domus d'Autore, a signature issue of Domus, April 2006

D2X38141

Met “Domus d’Autore” is het Italiaanse tijdschrift onder leiding van Giovanna Mazzocchi, een nieuwe serie magazines gestart die ieder jaar door een andere toonaangevende “Editor-Architect” zal worden samengesteld. Met het eerste nummer “Post-Occupancy” van Rem Koolhaas, Kayoko Ota en AMO wordt een nieuwe weg ingeslagen voorbij de vele stereotype monografieën die nu de markt overspoelen. Rem Koolhaas geeft in zijn introductie aan waar het om draait: “We benadrukken niet de kwaliteiten van de gebouwen [Ambassade Berlijn, Seattle bibliotheek, McCormick-Tribune Campus Centre, IIT en Casa da Música], maar registreren hun effecten op hun respectievelijke gastheer en gebruikers. Er zijn geen “critici” – meestal beste vrienden verkleed als critici – geen intimidatie. We hebben een myriade van anonieme stemmen bijeen gebracht en snapshots verzameld. (...) We keken door de ogen van toeristen en kunstenaars, vertrouwde anderen op te merken. Weg van de triomfale of ellendige glans van media, wilden we zien wat er gebeurt in de afwezigheid van de auteur, en de realiteiten representeren waar we door onze creatie medeplichtig aan zijn, “Post-Occupancy” als feiten, niet als heldendaden.”

Terwijl de huidige architectuur zich terugtrekt in de techniek, het design object zalig verklaart, en verlangt naar sterstatus – juist nu onze stedelijke samenleving op exploderen staat – laten AMO en Koolhaas zien dat de relatie tussen vorm en programma, ofwel object en gebruik nooit los van elkaar kunnen worden begrepen. Eigenlijk een dooddoener, maar voor de hedendaagse autistische architectuurwereld een eye-opener. In het gesprek tussen Claude Parent, Bruno Latour, Hans Ulrich Obrist, Jean-Luc Mouléne, Valérie Pihet en Clotilde Viannay, over de rol van de architectuurfotografie, vat Bruno Latour de intentie van deze “Domus d’Autore”goed samen: “Waarom worden gebouwen altijd gerepresenteerd als gefixeerde objecten en nooit op een Bergsoniaanse wijze, dat wil zeggen, door beweging in ruimte en tijd? (…) Hoe fantastisch zou het zijn als we een diagram zouden kunnen zien die het leven van architectuur representeert.” Hoe zijn AMO, Koolhaas en Kayoko deze uitdaging aangegaan? [more ... see PDF]

item2
Follow rvtoorn on Twitter